quinta-feira, 7 de abril de 2011

Esperança


Ela voava para o meu agrado interno                                                                       
Suas asas tapavam o sol laranja e poente                                                           
Migrava pelas nuvens desde o inverno                                                                            
Cavando o solo particular do meu ventre             


Pousou cravando os pés nus na terra nobre                                                                      
E se fazia de ouro seus passos secos e pobres                                                                 
Dobrou os joelhos comidos sobre o faminto chão                                                         
Batendo a minha porta com as costas das mãos


Meus olhos escorriam luz, meu beiço rachado tremia                                                           
A pele incolor e gélida sangrava                                                                            
Somente em poucas preces eu a sentia.

Chegado o verão, finalmente com clareza a vi                                                                    
O cálice de fé quente lhe entreguei                                                                                       
Das sagradas asas fez-se um leito, dormi. 

Nenhum comentário:

Postar um comentário